2008/Aug/15

A: แสดดด หายหัวไปนานมาก ปล่อยบล็อคร้างฝุ่นจับหนาเตอะ จะมาคอนฟ้ง คอนเฟสอะไรตอนนี้วะ
B: เออน่า กูรู้สึกผิดฉิบหายเลย พอใจหรือยัง
A: เฮียนี่ ยอมง่ายๆ แบบนี้ กูก็เซ็งดิ แล้วนี่หน้าด้านกลับมา มีเรื่องอะไรวะ
B: ก็ทำเรื่องที่ค้างคาให้มันจบๆ ไป เคยบอกหลายคนไปว่าจะบอกเหตุผลที่ปิดนิตยสารที่นี่ แต่ก็เลยมาจนป่านนี้
A: เออ! แล้วมึงจะเริ่มหรือยังล่ะ
B: ไว้ปีหน้าละกัน ยังไงก็ไม่เหลือคนอ่านแล้ว
A: เฮ้ย! อย่างน้อย ก็มีมึงกับกูนะเว้ย
B: ...จริงของมึง เขียนไว้อ่านเองก็ได้วะ

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ต้องยอมรับกันตามตรงก่อนว่านิตยสารเล่มนี้อยู่ได้ด้วยการลองผิดลองถูกซะเป็นส่วนใหญ่ ผิดไปก็เยอะ แต่ก็ยังดีที่มีถูกบ้าง ทำให้คนอ่านหลายคนยังพอเห็นความดี บวกกับน้ำใจของทีมงานมากหน้าหลายตาที่เข้ามาช่วยเหลือกันด้วยใจล้วนๆ ถ้าไม่ได้พวกเขานิตยสารเล็กๆ เล่มนี้ก็คงไม่มีแรงเดินมาจนถึงเล่มที่ 62 แน่นอน

ส่วนเหตุผลที่เลิกเอาดื้อๆ โอเคมันต้องมีเรื่องเงินมาเกี่ยวบ้างล่ะ แต่เงินไม่ใช่เหตุผลแรกแน่ๆ ตอนที่จะตัดสินใจหยุด You Are Here นั้น ผมมีทางเลือกอยู่ 2 ทาง คือ

หนึ่ง รับทำนิตยสารให้กับ 1-2 ที่ๆ ดีลกันไว้ แล้ว You Are Here ก็จะมีเงินอยู่สบาย แต่ต้องทนกับภาวะขาดการนับถือตัวเอง ไม่ใช่ว่าอุดมการณ์จัดนะ แต่มีคนเคยบอกว่า "โฆษณาที่ดีทำให้สินค้าที่แย่ เจ๊งไวขึ้น" คือ ต่อให้เราทำนิตยสารดีฉิบหายวายวอด คนอ่านแล้วรีบมาเที่ยวที่ "สองที่นี้" (ที่ไหนไม่บอก) แต่สุดท้ายเขาก็จะพบว่ามันไม่มีอะไร แล้วก็จะผิดหวังไม่อยากมาอีก งานเหี้ยอะไรเนี่ย ทำยาก ลำบากใจสุดๆ อยากจะบอกว่าพี่เอาเงินที่จะจ้างผม ไปพัฒนาตัวเองก่อนเถิด อย่าให้มันตายตั้งแต่เกิดเลย

ทางเลือกที่สอง ปฏิเสธงานนอกแล้วเลิกทำ You Are Here เพราะมันทำเงินได้แค่เสมอตัว แถมไม่มีแนวโน้มใดๆ ว่าจะดีขึ้น ตราบใดที่เอเจนซี่ยังไม่ยอมเข้าใจซะทีว่า ธรรมชาติของนิตยสารมันเป็นสื่อเฉพาะกลุ่ม เป็นเรื่องของวัฒนธรรมย่อย
ไม่ใช่เอะอะมันก็จะเอาแต่ massๆๆๆ ถ้าอยาก mass มึงก็ไปลงโฆษณาทีวี นสพ.สิครับ รายการวิทยุดีๆ ก็โดนระบบ rating ทำลายไปหมดแล้ว คิวต่อมาก็ถึงทีของนิตยสารที่ยังหลงอยู่กับวาทกรรมลมๆ แล้งๆ ที่ว่านิตยสารต้องอยู่ให้ได้เกิน 3-4 ปี แล้วเอเจนซี่ถึงจะลงโฆษณาให้ รอไปจะได้อะไรล่ะ นับวันสยามก็มีแต่โดนทุบทำลายกลายเป็นอะไรก็ไม่รู้ เมื่อรู้ว่าหลงทางอย่างแรกที่ควรทำก็คือหยุดเดินครับ

นั่นแหล่ะครับ หวังว่าจะเข้าใจในเหตุผล

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ป.ล. ตอนนี้ผมไปสังกัดอยู่ที่องค์กรรักษาและฟื้นฟูนิตยสารแห่งชาตินะครับ (ตั้งอยู่ที่ห้องกูเอง) แวะไปชมบล็อคขององค์กรได้ที่ http://longlivethemagazine.exteen.com

edit @ 15 Aug 2008 15:53:25 by Dream Pop Art Team

Comment

Comment:

Tweet


หายห่างว่างเว้นไปเกือบปี เข้ามาอ่านอยู่บ่อยๆ ดีใจที่กลับมา
#3 by ราวัฬ ปินดี At 2009-05-29 19:48,
แอบตกใจ เพิ่งรู้

ด้วยมรสุมของงาน
เลยไม่ค่อยได้เข้ามาอัพเดทที่บลอคซักเท่าไหร่

คุณยังเก่งนะ ทำออกมาได้ตั้งหลายเล่ม
เชื่อมั๊ยว่า พี่ชายเราเคยทำนิตยสาร
ออกมาได้ 4 เล่มเอง ด้วยสายป่านที่ยาวไม่พอ
และเหตุผลทางการเมือง(ท้องถิ่น)

จากผู้ก่อตั้งจะให้ไปเป็นลูกน้องในบริษัทเค้า
โดนชุบมือเปิบหยั่งงี้ ปิดดีกว่า ... จริงๆ

เป็นกำลังใจให้นะคะ
ถ้าทำแล้วไม่สบายใจก็พักเถอะ



surprised smile Hot!
#2 by -- กำพล -- At 2008-09-19 06:28,
ดีใจนะครับ ที่ยังแวะกลับมา
นึกว่าจะลืมคนอ่าน(ที่ชอบย่องมาเงียบๆ)อย่างผมไปซะแล้วbig smile
ก็เสียดายตลอดครับ ที่มารู้จักเอาตอนที่ปิดนิตยสารไปซะละ

อ่านเหตุผลแล้วก็ชื่นชมในอุดมการณ์ของคุณครับbig smile Hot!
#1 by . . . : : : maanjaakeeree : : : . . . At 2008-08-18 15:03,